GOO. II. 1913 Folium officiale Dioecesis Lavantinae. Cerkveni zaukaznik za Lavantinsko skotijo. Kirchliches Berordmmljs-Blatt für die Ladautcr Diözese. Inhalt. 7. Constitutio Apostolica Pii PP. X. de ss. Eucharistia promiscuo ritu sumenda. 8. Decretum 8. Gong. Rituum de beatifìcatione et canonizatione ven. Servi Dei P. Marci ab Aviano, sacerdotis professi Ordinis Minorum s. Francisci Capuccinorum et missionari! apostolici. — 9. 8. Gong. Consist. Decretum circa actiones scenicas in ecclesiis. — 10. Sacra Gong, de disciplina Sacramentorum. — 11. S. Gong. Concilii de communione in ecclesiis non parocliialibus etiam regularibus die Paschatis fidelibus administranda. — 12. 8. Gong. Rituum solutio nonnullorum dubiorum. — 13. Lit- terae circulares ad Reverendissimos locorum Ordinarios quoad Propria officiorum dioecesana. — 14. Der XXIV. internationale Eucharisfische Kongreß auf ber Insel Malfa vom 23. bis 27. April 1913. — 15. Zoll behandlung ber Kirchenglocken, bie aus beni Auslanbe eingeführt werben. — 16. Pastoralna konferenčna vprašanja za leto 1913. — 17. Quaestiones theologicae anno 1913 exarandae. — 18. Die Pfarrkoukurs-Prüfungen. 19. Sveta olja. — 20. Kirchenbauverein in Deutsch-Feistriz, Umgebung Graz. — 21. Diözesanchronik. — 22. Slovstvo. Literatur. — 23. Diözesan-Nachrichten. 7. Constitutio Apostolica Pii PP. X. de Sanctissima Eucharistia promiscuo ritu sumenda. Pius Episcopus SERVUS SERVORUM DEI AD PERPETUAM REI MEMORIAM. Tradita ab antiquis, haec diu in Ecclesia consuetudo tenuit, ut ad varios, pro diversis locis, mores ritusque sacrorum, modo superstitionis et idololatriae suspicio omnis eis abesset, fideles peregrini nullo negotio sese accommodarent. Quod quidem usu veniebat, pacis et coniunctionis gratia, inter multiplicia unius Ecclesiae Catholicae membra, seu particulares ecclesias, confovendae, secundum illud sancti Leonis IX. „nihil obsunt saluti credentium diversae Pro loco et tempore consuetudines, quando una fides per dilectionem operans bona quae potest, uni Deo commendat omnes“ b Huc accedebat necessitatis causa, cum, qui in exteras regiones advenissent, iis plerumque nec sacrae ibi aedes, nec sacerdotes ritus proprii suppeterent. Id autem eum in ceteris rebus fiebat, quae ad divinum cultum pertinent, tum in ministrandis suscipiendisque sacramentis maximeque Sanctissima Eucharistia. Itaque clericis et laicis, qui formatas, quae dicebantur, litteras peregre afferant, patens erat aditus ad eucharisticum ministerium aut epulum in templis alieni ritus; et Episcopi, presbyteri ac diaconi latini cum graecis hic Romice, graeci cum latinis in Oriente divina concelebrabant mysteria: quod usque adeo evasit sollemne, ut si secus factum esset, res posset argumento esse discissae vel unitatis fidei vel concordiae animorum. ' Epist. mi Miehablom Constantinopolitanum Patriarcham. At vero postquam magnam Orientis Christiani partem a centro catholicae unitatis lamentabile schisma divellerat, consuetudinem tam laudabilem retinere iam diutius non licuit. Quum enim Michael Caerularius non solum mores caerimoniasque latinorum maledico dente carperet, verum etiam ediceret aperte consecrationem panis azymi illicitam irritamque esse, Romani Pontifices, Apostolici officii memores, latinis quidem, ad avertendum ab eis periculum erroris, interdixerunt, ne in pane fermentato sacramentum conficerent neu sumerent ; vero, ad catholicam fidem unitatem que redeuntibus, veniam fecerunt communicandi in azymo apud latinos : id quod pro iis temporibus et locis opportunum sane erat, imo necessarium. Quum enim nec saepe graeci tunc invenirentur episcopi huic beati Petri cathedrae coniuncti, nec ubique adessent catholica orientalium templa, timendum valde erat, ne orientales catholici ad schismaticorum ecclesias ac pastores cum certo fidei periculo accederent, nisi apud latinos communicare ipsis licuisset. Iamvero felix quaedam rerum commutatio, quae postea visa est fieri, cum in Concilio Florentino pax Ecclesiae graccac cum latina convenit, veterem disciplinam paulisper revocavit. — Nam statuerunt quidem eius Concilii Patres: „in azymo sive fermentato pane triticeo Corpus Christi veraciter confici, sacerdotesque in alterutro ipsum Domini Corpus conficere debere, unumquemque scilicet iuxta suae Ecclesiae sive occidentalis sive orientalis consuetudinem“1, sed hoc decreto voluerunt sano catholicam veritatem de valida utriusque panis consecratione in tuto 1 Ex Bulla Eugonii IV. „Laetentur Coeli'1. collocare, minime vero promiscuam communionem interdicere fidelibus; quibus contra, quin eam confirmandae pacis causa concesserint, non est dubium. Exstat Isidori, metropoliti«; Kioviensis et totius Russine, luculentissima epistola, quam, absoluta Florentina Synodo, cuius pars magna fuerat et in qua Dorothei patriarchae Antiocheni personam gesserat, Legatus a Latere in Lithuania, Livo-nia et universa Russia dedit anno MCCCCXL Budae ad omnes qui sub ditione essent Ecclesiae Constantinopolitanae ; qua in epistola, do reconciliata feliciter graecorum cum latini« concordia praefatus, haec habet: „Adiuro vos in D. N. I. C. ne qua divisio vos inter et latinos amplius subsistat, cum omnes sitis D. N. I. C. servi, in nomine eius baptizati . .. Itaque graeci qui in latinorum regione degant aut in sua regione habeant latinam ecclesiam, omnes divinam liturgiam adeant et corpus I). N. I. C. adorent, ae corde contrito venerentur, non secus ac id in propria ecclesia quisque faceret, nec non et confitendi gratia latinos sacerdotes adeant, et corpus Domini Nostri ab eisdem accipiant. Similiter et latini debent ecclesias graecorum adire et divinam liturgiam auscultare, fide firma corpus Iesu Christi ibidem adorare. Utpote quod sit verum I. C. corpus, sive illud a graeco sacerdote in fermentato, sive a latino sacerdote in azymo consecratum fuerit; utcumque enim aequa veneratione dignum est, sive azymum, sive fermentatum. Latini quoque confiteantur apud sacerdotes graecos et divinam communionem ab eisdem accipiant, cum idem sit utrumque. Ita nempe statuit Cone. Florentinum in publica Sessione die VI. Iunii an. MCCCCXXXIX“. Etsi autem Isidori testimonio evincitur factam esse a Florentina Synodo facultatem fidelibus promiscuo ritu communicandi, tamen facultas huiusmodi subsecutis temporibus nec ubique nec semper fuit in usu ; ideo praesertim quia, cum male sartam unitatem mature Graeci rescidissent, iam non erat, cur Pontifices Romani quod Isidorus a Florentina Synodo indultum refert, curarent observandum. Pluribus nihilominus in locis promiscuae Communionis consuetudo mansit usque ad Benedicti XIV. Decessoris aetatem, qui primus Constitutione Etsi pastoralis pro Italo-Graecis die XXVI. maii anni MDCCXLII graves ob causas vetuit, ne laici latini Communionem a graecis presbyteris sub fermentati specie acciperent ; grae-cis autem propria paroecia destitutis facultatem reliquit, ut in azymo apud latinos communicarent. Ubi vero, graecis et latinis una simul commorantibus suasque habentibus ecclesias, usus invaluisset Communionis promiscuae, commisit Ordinariis, ut, si huiusmodi consuetudo removeri sine populi offensione animorum ve commotione non posse, t, omni cum lenitate curam operamque in id impenderent, ut semper latini in azymo communicarent, graeci in fermentato. Quae autem pro Italo-Graecis Decessor Noster statuit, eadem ipse postea ad Melchitas quoque et ad Coptos pertinere iussit: eaque paullatim ad omnes transierunt Orientales, consuetudine potius quam legis alicuius praescripto ; non ita tamen, ut quandoque Apostolica Sedes idem non indulserit latinis, quae etiam orientales non destituti ecclesia propria, ncque ulla urgente necessitate, ut communicarent in azymo, pluries passa est, immo permisit. Quod praecipue factum est, posteaquam, animarum studio flagrantes, nonnullae religiosae Familiae tum virorum tum mulierum ex variis Europae regionibus ad Orientis oras advectae, auxilium catholicis diversorum rituum, multiplicatis apud ipsos Christianae caritatis operibus eollegiisque ad institutionem juventutis ubique apertis, praebuerunt. Cum autem hae Familiae ob frequentem Eucharistiae usum quietam et tranquillam inter difficultates et aerumnas vitam agerent, ex orientalibus, quod genus valde ad pietatem proclive est, facile ad imitationem sui multos excitarunt : qui cum aegre apud suos vel ob distantiam locorum vel ob penuriam sacerdotum et templorum, vel etiam ob diversas rituum rationes huic desiderio possent satisfacere, ab Apostolica Sede instanter gratiam postularunt accipiendae Eucharistiae, more latinorum. Hisce postulationibus Apostolica Sedes aliquando concessit: atque ephebis, qui in latinorum collegiis educarentur, item ceteris fidelibus, qui eorum templa celebrarent ac piis consociationibus essent adseripti, permisit, salvis quidem furibus parochorum, potissime quoad paschalem Communionem et Viaticum, ut pietatis causa intra annum in templis latinorum eucharistico pane a latinis presbyteris consecrato reficerentur. Quin etiam in ipso Concilio Vaticano Commissio peculiaris negotiis Rituum Orientalium praeposita hoc inter alia sibi proposuit dubium, an expediret relaxare aliquantulum legum ecclesiasticarum severitatem de non permiscendis ritibus maxime in Communione Eucharistica, veniamque tribuere fidelibus communicandi utrovis ritu : cumque eius Commissionis Patres adnuendum censuissent, decretum confecerunt in eam sententiam ; quod tamen abrupto temporum iniquitate Concilio, Patribus universis probandum subiicere non licuit. — Post id temporis 8. Congregatio Fidei Propagandae pro negotiis Rituum Orientalium, ut solatio consuleret eorum, qui ob inopiam ecclesiarum vel sacerdotum proprii ritus a Communione saepius abstinere cogebantur, decretum die XVIII. augusti anni MDCCCXC1U editit, quo, ad promovendam Sacramentorum frequentiam, omnibus fidelibus ritus sive latini sive orientalis, habitantibus ubi ecclesia aut sacerdos proprii ritus non adsit, facultas in posterum tribuitur communicandi, non modo in articulo mortis et in Paschate ad observandum praeceptum, sed quovis tempore, suadente pietate, iuxta ritum ecclesiae loci, dummodo sit catholica. Decessor autem Noster, Leo XIII. fei. ree. in Con-st'tutione Orientalium dignitas Ecclesiarum, eiusdem gra-hae participes fecit, quicumque propter longinquitatem ecclesiae suae, nisi gravi cum incommodo, eam adire n°n possent. Simul vero prohibuit, ne in collegiis latinis, ln ffuibus plures alumni orientales numerarentur, latino more lii communicarent ; praecepitque ut accirentur eiusdem rit«s sacerdotes qui sacrum facerent et sacratissimam Eucharistiam illis distribuerent, saltem diebus dominicis ccterisque de praecepto occurrentibus festis, quovis sublato privilegio. Sed tamen experiendo est cognitum, non uhique facile inveniri sacerdotes orientales, qui, cum alibi occupati sint in ministerio animarum, diebus dominicis et festis, atque adeo ipsis profestis diebus queant collegia a^*re latinorum, ut pueris puellisque esurientibus panem uugelicum ministrent. Quamobrem non raro supplicatum est huic Aposto-'Cae Sedi, ut disciplinam Ecclesiae tanta in re indul-fotius temperaret. Quae preces supplices, post editum 16 XX. Decembris MCMV per 8. Congregationem Concilii ccretum Nostrum Sacra Tridentina Synodus de quoti-lana Communione Eucharistica, multo frequentiores furunt ah orientalibus, qui veniam petebant transeundi ad n Um latinum, quo facilius possent caelesti dape recreari ; 111 e'sque non pauci numerabantur pueri ac puellae, qui 0c ipsum beneficium participare percuperent. Itaque, considerantibus Nobis fidem catholicam de v‘dida consecratione utriusque panis, azymi et fermentati, tutarn esse apud omnes; insuper compertum habentibus Coloplures esse, tum latinos tum orientales, quibus illa Promiscui ritus interdictio et fastidio et offensioni sit, ex-^'"sita sententia sacri Consilii christiano nomini propagando pro negotiis Orientalium Rituum, re mature per-ff°nsa, visum est omnia illa antiquare decreta, quae ritum •>l0»iiscuum in usu Sanctissimae Eucharistiae prohibent J c°angustant ; atque omnibus et latinis et orientalibus acultatem facere sive in azymo sive in fermentato apud sacerdotes catholicos, in ecclesiis cuiusvis ritus catholicis, Secundum pristinam Ecclesiae consuetudinem, augusto Coriis Domini Sacramento sese reficiendi, ut „omnes et sin- qui christiano nomine censentur, in hoc concordiae Embolo iam tandem aliquando conveniant et concordent“’. Equidem confidimus, quae hic praescribuntur a Nobis, 6a dilectis filiis, quot habemus in Oriente, ex quovis ritu, admodum fore utilia non solum ad inflammandum in eis P'etatis ardorem, sed etiam ad mutuam eorum concordiam c°nfirmandam. — Etenim quod ad pietatem attinet, nemo j1011 videt divinam Eucharistiam, a Patribus Ecclesiae ahnis graecisque quotidianum Christiani hominis panem 8°litam appellari, utpote qua sustentetur ct alatur tam-quam valetudo animae, multo magis frequentandam eis 1 Cone. Trident. Sess. XIII. esse, quorum caritas vel fides, seu ipsa supernaturalis vitae principia, maiore in discrimine versentur. Quare catholici orientales, quibus est in media multitudine schismaticorum habitandum, non ex periculoso eorum convictu aliquod fidei caritatisque detrimentum capient, si hoc se cibo caelesti roborare consueverint, sed magnum et perpetuum in se vitae spiritualis sentient incrementum. — Quod spectat alterum, patet proclive factu usque adhuc fuisse, ut inter homines unius fidei sed diversorum rituum, ex eo quod alii aliis facilius possent Corporis Christi esse participes, causae aemulationum et discordiarum exsisterent. Nunc autem, cum huius mensae, quae symbolum, radix atque principium est catholicae unitatis, promiscuam esse omnibus fidelibus communicationem volumus, pronum est debere inter ipsos increscere animorum concordiam, „quoniam unus panis, ait Apostolus, unum corpus multi sumus, omnes qui do uno pane participamus“ '. Haec Nos igitur de Apostolicac potestatis plenitudine statuimus et sancimus : I. Sacris promiscuo ritu operari sacerdotibus ne liceat : propterea suae quisque Ecclesiae ritu Sacramentum Corporis Domini conficiant et ministrent. II. Ubi necessitas urgeat, ncc sacerdos diversi ritus adsit, licebit sacerdoti orientali, qui fermentato utitur, ministrare Eucharistiam consecratam in azymo, vicissim latino aut orientali qui utitur azymo, ministrare in fermentato : at suum quisque ritum ministrandi servabit III. Omnibus fidelibus cuiusvis ritus datur facultas, ut, pietatis causa, Sacramentum Eucharisticum quolibet ritu confectum suscipiant. IV. Quisque fidelium praecepto Communionis pascha lis ita satisfaciet, si eam suo ritu accipiat et quidem a parocho suo : cui sane in ceteris obeundis religionis officiis addictus manebit. V. Sanctam Viaticum moribundis ritu proprio de manibus proprii parochi accipiendum est: sed, urgente necessitate, fas esto a sacerdote quolibet illud accipere ; qui tamen ritu suo ministrabit. VI. Unusquisque in nativo ritu permanebit, etiamsi consuetudinem diu tenuerit communicandi ritu alieno ; ncque ulli detur facultas mutandi ritus, nisi cui iustae et legitimae suffragentur causae, de quibus Sacrum Consilium Fidei Propagandae pro negotiis Orientalium indicabit. In his vero causis numeranda non erit consuetudo quamvis diuturna ritu alieno communicandi. Quaecumque autem his litteris decernimus, constituimus, declaramus, ab omnibus ad quos pertinet inviolabiliter servari volumus et mandamus, nec ea notari, in controversiam vocari, infringi posse, ex quavis, licet privilegiata causa, coloro ct nomine ; sed plenarios et integros effectus suos habere, non obstantibus Apostolicis. 1 I Corinth. x, 17, etiam in generalibus ac provincialibus conciliis editis, constitutionibus, nec non quibusvis etiam confirmatione Apostolica vel quavis alia firmitate roboratis, statutis consuetudinibus ac praescriptionibus; quibus omnibus, perinde ac si de verbo ad verbum hisce litteris inserta essent, ad praemissorum effectum, specialiter et expresse derogamus et dorogatum esse volumus, cetcrisque in contrarium facientibus quibuslibet. — Volumus autem ut harum litterarum exemplis etiam impressis, manuque Notarii sub- scriptis et per constitutam in ecclesiastica dignitate virum suo sigillo munitis, eadem habeatur fides, quae praesentibus hisce litteris ostensis haberetur. Datura Romae apud 8. Petram, anno Incarnationis Dominicae millesimo nongentesimo duodecimo, in festo Exaltationis 8. Crucis, XVIII. Kalendas octobres, Pontificatus Nostri anno decimo. A. Cardinalis Agliardi Fr. H. M. Cardinalis Gotti S. li. E. Cancellarius. 8. C. de Propaganda Fide Praefeclut. 8. Decretum S. Congregationis Rituum de beatificatione et canonizatione ven. Servi Dei P. Marci ab Aviano, sacerdotis professi Ordinis Minorum s. Francisci Ca- pueeinorum et missionari apostolici. Viennen. seu In oppido Aviano, dioecesis Concordiensis, ditionis Venetae, ex honestis piisque parentibus Marco Cristofori et Rosa Zanoni ortum duxit infans cui in baptismo impositum fuit nomen Carolus. Hic, vix per aetate n licuit, paternam domum dulcemquc matrem relinquens, in disciplinam Patrum Societatis Iesu penes collegium Joritiae transiit, ut litteras cum viribus studiose coniungcret. Quum quindecim iam esset annorum, martyrii desiderio flagrans, occulte in Turearum regiones iter arripuit, sed omnia alimenta sua cuidam pauperi largitus, Iustinopoli in coenobio Capuccinorum sistere et victum hospitiumque petere coactus est. Quem Superior humanissime excepit, et certior effectus de proposito iter prosequendi, consilio et opere adiuvit ut ad suos rediret. In familiam reversus, vocationem religiosam quam senserat, divina opitulanto, gratia, ita fovit ut, post annum Ordinem Capuccinorum ingressus sit Tyrocinio Condirmi rite peracto, die 21. novembris anni 1648, per manus Aloisii a Verona, moderatoris provinciae Venetae, maximo cum gaudio religionis habitum sumpsit, mutato nomine Carolo in Marcum. Solenmi votorum professione obstrictus et per singulos gradus ad sacerdotium evectus, totum se dedit per septennium sacro ministerio peragendo, iisque dotibus comparandis quibus magis idoneum Christi ministrum se redderet atque exhiberet. A Superioribus missus primum ad Bellunensem postea ad Opystengiensem praefecturam regendam, singulari prudentia regularique observantia praestitit. Verbo Dei praedicando destinatus, eiusmodi munus Veronae in templo S. Michaelis per quadragesimales conciones bene auspicatus, in aliis plerisque Italiae ac Europae civitatibus, egregius missionarius, salutariter obivit. Annus 1683 decurrebat valde infensus Hungariae, Austriae, eiusque potissimum urbi principi Viennae, quae, iam fame ac peste vexata, ab innumeris Turearum copiis irrumpentibus stricta obsi- Venetiarum. dione premebatur. Propugnaculis atque moenibus magna ex parte deiectis, totoque commeatu fere exhausto, civitas illa numero et robore impares habebat defensores contra hostes quinquies maiores. Extremis hisce in angustiis velati angelus ac sequester pacis apparuit Marcus, missus a 8ummo Pontifice Innocentio XI. uti legatas ad confoederatur» Christianorum exercitum. Duces ad concordiam revocat, omniumqne in Dominum Deum exercituum erigi* victoriae spem. Vix pugnari coeptum est, ipse, arrepta Crucifixi imagine per medias acies convolans, animos Christianis, terrorem Tureis iniicit. Inde parta victoria et liberatio Viennae a Turearum obsidione et incursu. Venetia8 reversus, ipsius Summi Pontificis auctoritate, foedus adversus communes hostes inter Venetam Rempublicam, Leopoldum imperatorem et Ioannem Sobieski regem felici exitu i n i ri curavit: quod maxime profuit. Et postquam Tureae, a foederato exercitu terra marique profligati, pacem petierint atque obtinuerint, Dei Famulus non minus Viennensium et Venetorum quam omnium Christianorum salus et columen atque caelestium benedictionum administer consalutatus est. Tandem vertente anno 1699, quadragesimali praedicatione Cenedae absoluta, Viennam iterum petiit, sperans se aliquid rei catholicae ita profuturum. Verum paucos post menses laboribus fractus, in lethale morbum incidit. Leopoldus imperator, qui Marcum uti amicum et in Christo patrem habebat, aegrotantem sollicita cura frequenter invisit cum sua familia, ipsumque inviserunt Patres purpurati, praelati ac principes, et Nuntius Tanara, nomine Summi Pontificis, indulgentiae plenariae largitione mori entem recreavit; qui sacramentis Ecclesiae refectus et solus cum Deo suo conversatus, piissimam animam exhalavit die decimatertia augusti. Leopoldi imperatoris iussu, solemnibus exsequiis, frequentissimo clero ac popul° confluente, nobilique sepultura et epitaphio honoratus est Dei Famulus, cuius sanctitatis fama post ohi tum ita constans usque in praesens perduravit atque increvit ut super ea in Curiis Viennensi ac Veneta processus Ordinarii Informativi conditi sint; atque huic Venetae inquisitioni idem Patriarcha adstitit ac praefuit qui nunc in Cathedra Petri sedet beatissimus Pater Pius X. Delatis autem actis processualibus ad sacram Rituum Congregationem ac Servato iuris ordine, instante Reverendissimo P. losepho Antonio a 8. Ioanne in Persicelo, Ordinis Minorum Capucci-norum Postulatore generali, attentis obsequentibus litteris Postulatoriis Francise! Iosephi Austriae imperatoris et Hungariae regis, necnon archiducis Francise! Ferdinandi, ivliorumquc archiducum et archiducissarum, rogantibus etiam aliquot Eminentissimis Patribus 8. R. E. Cardinalibus, plerisque Reverendissimis Archiepiscopis atque Ppiscopis, itemque Capitulis ac religiosis Familiis praesertim Ordinis 8. Francise!, una cum multis personis dignitate vel nobilitate praestantibus, Emincntissimus ac Reverendissimus Dominus card. Dominicus Ferrata, huius Causae Ponens seu Relator, in Ordinariis sacrae Rituum Congregationis comitiis subsignata die ad Vaticanum coadunatis, sequens dubium discutiendum proposuit: An sit signanda Commissio introductionis Causae in casu et ad effectum de quo agitur? Et Eminentissimi ac Reverendissimi Patres sacris tuendis Ritibus praepositi, post relationem ipsius Eminentissimi Ponentis, audito etiam voce et scripto R. P. D. Alexandro Verde sanctae Fidei Promotore, omnibus accurate perpensis, rescribendum censuerunt : Affirmative seu Commissionem esse signandam, si Sanctissimo placuerit. Die 10. decembris 1912. Quibus omnibus sanctissimo Domino nostro Pio Papae X. per infrascriptum Cardinalem sacrae Rituum Congregationi Praefectum relatis, Sanctitas Sua rescriptum eiusdem sacri Consilii ratum habens, propria manu signare dignata est Commissionem introductionis Causae beatifi-cationis et canonizationis Venerabilis Servi Dei P. Marci ab Aviano, sacerdotis professi Ordinis Minorum 8. Francise! Capuccinorum et missionari! apostolici, die 11. eisdem mense et anno. T , o Fr. S. Card. Martinelli, S. E. C. Praefectus. L. f 8. f Petrus La Fontaine, Ep. Charystien. Secretarius. i). S. Congregationis Consistorialis Decretum circa actiones sccnicas in ecclesiis. Postremis hisce annis haud raro contigit ut per Cnematographa vi protectiones, ut aiunt, actiones quaedam 8cenicae in ecclesiis haberentur. Quod, etsi pio juvandae religiosae fidelium institutionis desiderio peractum fuerit, visum Runen est periculis atque incommodis facile locum dare. Quum itaque nonnulli Sacrorum Antistites ab Apostolica Sede quaesiverint utrum eiusmodi usus tolerari Possit an potius cohiberi debeat, ad Eminentissimos 8. Congregationis Consistorialis Patres delata res est. - Porro hi eonsiderantes, aedes Deo dicatas, in quibus divina celerantur mysteria et fideles ad caelestia ct supernaturalia eriguntur, ad alios usus et praesertim ad scenicas actiones etsi honestas piasve agendas converti non debere, quaslibet proiectiones et cinematographicas repraesentationes prohibendas omnino esse in ecclesiis censuere. Sanctissimus autem D. N. Pius PP. X. sententiam Eminentissimorum Patrum ratam habuit confirmavitque, atque hoc i ussit edi generale decretum, quo ca agi in ecclesiis prohibetur. Contrariis quibuscumque non obstantibus. Datum Romae ex 8. C. Consistor! al i, dic 10. decembris 1912. C. Card. De Lai, Secretarius. Scipio Tecchi, Adsessor. 10. Sacra Congregatio de disciplina Sacramentorum. Romana et aliarum. Iu r In plenario Eminentissimorum Patrum coetu, habito ,n palatio apostolico Vaticano die 20. decembris 1912, 8Cr|uentia dubia proposita fuerunt: I. An et quibus dc causis Ordinarii permittere possint Per modum actus, ut sacrosancta missa extra locum sacrum, Privatis in domibus, celebretur. II. An Ordinarii permittere possint, ut parvulis, u m. praeterquam quod instante mortis periculo vel urgente infirmitate, domi baptismatis sacramentum administretur. III. An Ordinarii permittere possint, ut mala affectis valetudine, qui domo egredi nequeant ct sacram Communionem ob devotionem petant, cum praesertim in aliqua paroecia plures petant, vel aliquis petat frequenter, 8. Eucharistia privatim, seu non observatis Ritualis praescriptionibus, ah ecclesia domum deferatur. Et Eminentissimi Patres, re mature perpensa, reposuerunt: Ad I. Affirmative ex iustis et rationabilibus eausis, per modum actus, non tarnen in cubiculo, sed in loco decenti, servatisene aliis de iure servandis et gratis omnino quocumque titulo. Ad II. Affirmative ex iusta et rationabili causa. Ad III. Affirmative ex insta et rationabili causa, servato saltem ritu proposito a Benedicto XIV. in Decreto Inter omnigenas, 2. febr. 1744, § 23, scilicet: „Sacerdos stolam sernper habeat propriis coopertam vestibus; in sacculo seu bursa pixidem recondat, quam per funiculos collo appensam in sinu reponat ; et nunquam solus procedat, sed uno saltem fideli, ia defectu clerici, associetur“. Quas resolutiones Sanctissimus I). N. Pius PP. X. in audientia habita ab in fraseri pto Secretario die 22, decembris 1912, ratas habere et confirmare dignatus est. Datum Romae e Secretaria S. C. de disciplina Sacramentorum, die 23. decembris 1912. D. Card. Ferrata, Praefectus. Ph. Giustini, Secretarius. II. Sacra Congregatio Concilii de communione in ecclesiis non parochialibus etiam regularibus die Paschatis fidelibus administranda. Quum quaesitum a sacra Congregatione Concilii fuisset, an, post decretum de quotidiana Sanctissimae Eucharistiae sumptione, cuius initium „Sacra Tridentina Synodus“, servanda adhuc sit lex, qua prohibetur quominus die Paschatis in ecclesiis non parochialibus, praesertim regularibus, devotionis etiam causa, Sanctissimae Eucharistiae Sacramentum fidelibus administretur; Sanctissimus Dominus noster Pius divina providentia PP. X., audita relatione infrascripti Cardinalis Praefecti, in audientia diei 26. huius mensis, responderi inssit : Negative, contrariis quibuscumque non obstantibus ; idque in Actis apostolicae Sedis publicari mandavit. Datum Romae, e Secretaria S. Congregationis Concilii, dic 28. novembris 1912. C. Card. Gennari, Praefectus. 0. Giorgi, Secretarius. L. t 8. 12. Sacrae Congregationis Rituum solutio nonnullorum dubiorum. Sacrae Rituum Congregationi, pro opportuna solutione sequentia dubia proposita fuerunt, nimirum : I. In novis rubricis, tit X, num. 2, Missae votivae aut privatae pro defunctis prohibentur in feria in qua anticipanda vel reponenda est Missa Dominicae. Quaeritur: Quid intelligendura in verbo „reponenda“? II. Si prima dies libera mensis sit sabbatum, et in eo fiat de S. Maria in sabbato, Missa principalis debetne esse de S. Maria, vel pro defunctis? Quid vero si impedita fuerit Missa Dominicae praecedentis ? i III. In ecclesiis quarum titulus est 8. Ioseph, et in locis in quibus S. Ioseph usque nunc tamquam patronus principalis colebatur die 19. martii, festum patronale aut titulare servandumne adhuc est ipsa die 19. martii, seu potius in Dominicam III. post Pascha reponendum ? IV. In kalendariis dioeccsanis reformatis quaedam festa particularia et non stricte propria suppressa sunt, quorum Officium vel ex Proprio dioeeesano, vel ex appendice Breviarii pro aliquibus locis desumebatur. Quaeritur: Quodnam Officium adhiberi debet in ecclesiis ubi eius-modi festa sint stricte propria, ac retinenda vel ratione tituli, vel patronatus, vel reliquiae insignis? Recitandumne adhuc est Officium in dioecesi suppressum, vel potius ad Commune recurrendum? V. In vigiliis S. Mathiae Apostoli, 8. Matthaei Apostoli et Evangelista«;, et S. Thomae Apostoli, prima in Quadragesima, ceteris in feriis Quatuor Temporum occurrentibus, licetne Missam privatam celebrare vel de festo occurrenti, vel de feria maiori, vel de vigilia? VI. Si eadem die 27. iunii occurrant vigiliae S.Ioannis Baptistae et Ss. Apostolorum Petri et Pauli, Missae privatae poteruntne esse vel de festo occurrenti, vel de alterutra vigilia? VII. Attenta praesertim rubrica tit. IX, num. 4, in locis ubi habetur Patronus principalis tum oppidi seu civitatis, tum dioeceseos, tum provinciae, tum nationis, debentne singula festa sub competenti ritu Patronis proprio celebrari ? VIII. Octava et nona lectio Ss. Nerei et Sociorum Martyrum, S. Matthaei Apostoli et Evangelista«;, ac Dedicationis S. Michaelis Archangeli suntne uniendae quando legenda sit nona lectio feriae aut Dominicae? IX. Quo colore utendum est in festo Commemorationis Omnium sanctorum S. R. E. summorum Pontificum? Et sacra Rituum Congregatio, ad relationem infra-ScnPti Secretarii, andito Commissionis Liturgicae suffragio, reque accurato examine perpensa, respondendum censu it: Ad I. Dicitur Missa reponenda, quae Dominica praecedenti, ol) occursam nobilioris Officii, celebrata non fuit: et in casu, Missae votivae et privatae defunctorum prohibentur in 1 la feria in qua prima vice resumenda est Missa Dominicae. Ad 11. Celebranda est Missa principalis de S. Maria ln sabbato, etiam in casu quo impedita fuerit Missa Domicene praecedentis. In ecclesiis autem cathedralibus et e°"egiatis, post Primam et extra chorum, celebranda est Slne cantu Missa pro defunctis. Ad III. Festum de quo in casu convenientius in Cttiinicam 111. post Pascha reponatur : nisi speciales habeantur rationes illud in sua die 19. martii retinendi. Ad IV. Adhibeatur Officium hucusque recitatum, cum respondente Missa. Ad V. Affirmative. Ad VI. Affirmative. Ad VII. Affirmative; etiam quoad Patronum dioece-seos, dummodo hucusque festum eius per totam dioecesim, in locis quoque peculiarem Patronum habentibus, celebratum sit sub ritu duplici I. classis cum Octava. Ad VIII. Affirmative quoad lectiones tantum Ss. Nerei et Sociorum Martyrum ac Dedicationis S.MichaelisArchangeli. Ad IX.Servetur antiqua praxis Patriarch alium aliarum-que ecclesiarum Urbis, in quibus adhibetur color rubeus. Atque ita rescripsit, die 6. decembris 1912. I , y Fr. S. Card. Martinelli, Praefectus. t Petrus La Fontaine, Episc. Charystien., Secretarius. 13. Litterae circulares ad Reverendissimos locorum Ordinarios quoad Propria officiorum dioecesana. ^lustrissime et Reverendissime Domine, uti Frater! Quum Sanctissimo Domino Nostro Pio Papae X. niagnae curae sit, ut Breviarii Romani reformatio ad un- Miiiin perficiatur; operae pretium, erit, etiam lectiones hist Qna Tn viri s‘°ricas cuique dioecesi proprias ad trutinam revocare. Unobrem gratissimum Summo Pontifici fecerit Amplitudo 81 pro virili curabit, ut in ista dioecesi Tibi commissa, Periti eligantur qui, conlatis consiliis, historicas lec- lones qmls Sllpra dixi, diligenter examinent easque cum etustis codicibus, si praesto sint, aut cum probata tradi-ne conferant. Quod, si repererint eas historias contra 1 em codicum et solidae traditionis in aliam formam nativa degenerasse, omni ope adlaborent ut vera narratio restituatur. ex Omnia vero maturius expendenda sunt, ne quid desit ea diligentia, quae collocanda est in reperiendis codi-llls) in eorum variis lectionibus conferendis et in vera lnrche im Markte Deutsch-Feistritz nicht erbauen, da die . Querträger zu sehr belastet sind. Wohl aber unterstützt die ^’^'Utsche Bevölkerung das Unternehmen ans das kräftigste. ein diese Einnahme reicht nicht hin, um den Kirchenban zu ^mögliche», daher sind wir gezwungen, edle Menschen-. zen, Freunde und Gönner anfzusnche» und um Beihilfe zu bitten in der zuversichtlichen Erwar- 9- Unterstützung unseres notwendigen Heilswerkes zu fin- L 3m Vertrauen auf die gute Sache erlaubt sich der er- 9e eiist gefertigte Ausschuß des Kirchenbauvereines die Bitte, 1111 f° hilfsbedürftigen Werke eine Unterstützung gnädigst zu 9e>vährr„. Gewiß wird Ihre Mildtätigkeit von vielen Seiten in Anspruch genommen, allein auch unser Unternehmen ist notwendig und hilfsbedürftig. Wir haben nur Gottes Ehre und das Beste des Volkes im Auge. Bringen Sie gütigst ein Opfer und bauen Sie sich Stufen ins himmlische Jerusalem durch Ihre Opfergaben. Gott lohne es Ihnen reichlichst! Für alle lebenden und verstorbene» Mitglieder und Wohltäter des Vereines wird monatlich in der Ölbergkapelle eine heilige Messe gelesen. Zur Erleichterung der Geldsendung erlauben wir uns einen Erlagschein beiznlegen. Die Gewährung der flehentlichen Bitte zuversichtlich erhoffend, zeichnen in tiefster Ergebenheit für den Kirchenban- verei» Dentsch-Feistritz, Umgebung Graz: Josef Hittallcr m. p., P. Alberich Gigerl m. p., Schriftführer. dz. Obmann und Pfarrer. Franz Lamprecht m. p., Kassier. Obige Bitte wird auf bas wärmste empfohlen! Dr. P. Ernst Kortschak m. p., Administrator des Stiftes Rein, für den Protektor". Dieser Hilferuf wird dein hvchw. Diözesanklerus mit der Einladung bekannt gegeben, die zum obigen Zwecke etwa einlanfenden Beiträge im Wege der hochw. F. B. Dekanat-Ämter bis Ostern 1913 an die F.-B. Konsistvrialkanzlei in Abfuhr zu bringen. 21 j Dreizehnter Jahresbericht des Römisch-a t l) o t i s ch e u Frauen-Vereines der werktätigen 19 'lìchen N ä ch st e n l i e b e in C i l l i über das Jahr i * 2. — Diesem Berichte zufolge wurde in der am 24. Jänner bj. ^ ^gehaltenen Generalversammlung nach der Begrüßung f^s Anwesenden der Jahres- und Rechenschaftsbericht des ver-^ neuen Jahres vorgebracht. Hierauf nahm Herr Or. Anton ^ e 1Q rt, deutscher Prediger, das Wort und legte dem Vereine e" Wunsch seines hohen Protektors Sr. Exzellenz des hvch- Diözesanchrünik. Erdigste» d'e Ver, Zweite Herrn Fürstbischofs Pr Michael Napotnik dar, einstätigkeit in Punkt 5 und 6, § 2 der Statuten, zu fast 11111 ’ u"^ Kvar in dein Sinne, daß neben den bisher s^e Durchweg leiblichen Wohltaten fernerhin auch geistliche te der Barmherzigkeit in gleichem Maße geübt werden g . )tc"; Der katholische Frnuenverein soll mithelfen zum Ent-jtocir' t’1Ul »Jugendfürsorge" in unserer Stadt. Es ist dies dort)1 t(ì'UC tfeine Ausgabe, deren Lösung noch in Frage steht, h« ®°tteS Hilfe und einigem guten Willen könnte mit ■Seit dies ■ — - - - -- gute Vorhaben doch zustande kommen. Ilm in einer Weife wenigstens de» Anfang zu mache», widmete der Verein 100 K der deutschen Pfarrbücherei für Erweiterung der Jugendbibliothek. Im vergangenen Jahre fanden außer den Monatssitznngen noch zwei Franenkonferenzen statt, dèren erste das Thema über die Jugendfürsorge in weiterem Sinne behandelte, während in der zweiten ein Vortrag über die „Leichenverbrennung" gehalten worden ist. Dem Redner, Herrn Pr. Jehart, sei hiesür der beste Dank ansgedrückt. Die Gesamtzahl der Armenbeteilnngen im Jahre 1912 betrug 341; hievon entfallen auf Jänner 33, Februar 35, März 31, April 33, Mai 30, Juni 20, Juli 25, August 26, September 25, Oktober 26, November 24 und Dezember 24. Außerdem veranstaltete der Verein am 12. Dezember 1912 eine Christbescherung für nahezu 100 Arme, worunter sich gar manche kinderreiche Familie befand. Schott während des ganzen Jahres nähten, strickten und häkelten wohltätige Frauen, so daß der Weihnachtstisch diesmal wirklich reich belegt war. Auch die Herren Kattfleute trugen ihr Scherflein bei und spendeten Stoffe und Wolle zur Anfertigung für Kleider und Wäsche sowie Spezereiwaren und Brot zur Verteilung. Die Vereinskrankenpflegerin leistete im Laufe des Jahres 159 Pflegetage. In der Oktave Mariä sieben Schmerzen, des heil. Vinzenz von Paul und Mariä unbefleckte Empfängnis sind für alle lebenden und verstorbenen Mitglieder, Wohltäter und Armen des Vereines heilige Messen gelesen worden. Der Verein hatte im Jahre 1912 an Einnahmen 3442 K 82 li und an Ausgaben 2139 K 43 li zu verzeichnen. Am 31. Dezember 1912 betrug das Vereinsvermögen 1303 K 39 h. Die Vereinsvorstehung bilden: Präsidentin Frau Leo» poldine Schellander, k. k. Finanzratswitwe; Vizepräsident!» Frau Anna Filipič, Rechtsanwaltswitwe; Kassaverwalterin Fräulein Margarete Wanpotitsch; Kassaverwalterin-Stellver^ treterin Fräulein Margarete Zinnauer; Sekretärin Fräulein Berta Gajšek; Sekretärin - Stellvertreterin Fräulein Anna-Gajšek. 22. Slovstvo. 1.Na prošnjo mnogočastitega gospoda An ton a Žlogar, kanonika v Novem Mestu, z dne 18. januarja 1913, se priporočijo z veseljem častiti duhovščini njegove Šmarnice „Lurški prizori“. Lična knjižica, ki šteje 291 strani, vsebuje 31 premišljevanj, ki nam slikajo glavne dogodke tako, da imamo končno pred seli oj celotno zgodovino Lurških prikazni. Pridejan je premišljevanjem, izmed katerih je I.— XII. spisal sedanji mil. gospod škof tržaško-koprski, dr. Andrej Karlin, ko še je bil kaplan pri mestni župnijski cerkvi sv. Jakoba v Ljubljani, kratek molitvenik, ki naj služi zlasti častilcem Naše Ljube Gospe Lurške. 2. Im Katholischen Bücher- und Schriftenverlag Philipp Brücker in Stuttgart ist erschienen: Anton Steeg er, Heiligenleben für das deutsche Haus mit 20 Kunst -beilagen, 4 Vollbildern und 105 künstlerischen Text-Illustrationen und einer Familienchronik. Das Buck), das samt Inhaltsverzeichnis 649 Seiten zählt, ist nach den kirchlich geltenden Grundsätzen, aber auch nach zeitgemäßer Methode und Darstellung bearbeitet. Es werden in demselben insbesondere die Heiligen Deutschlands, Österreichs und der Schweiz berücksichtigt. Die vielen Illustrationen und die technische Aus- Weratur. stattnng geben dem Werke eine lebhafte Farbe. Vor allem sind die „Schwarzen Vollbilder" eine herrliche Zierde des Buches. Das Buch soll in keiner christlichen Familie fehlen! Indem das Buch dem hochw. Klerus und durch ihn den christlichen Familien zur Anschaffung empfohlen wird, wünscht das F.-B. Ordinariat, daß es allen, die es recht z» lesen verstehe» werden, großen Segen, geistigen Gewinn, Freude und inneren Frieden bringen mochte! 3. In der Verlagsanstalt Benziger & Co. A.-G. *** Einsiedel» ist im Jahre 1912 erschienen: Spaniens Städte, Land und Leute. Nach Gegenwart und Geschichte geschildert von M gr. Dr. Robert Klinisch, Fürst' bischvfl. Konsist.-Rat in Klagenfurt. Mit dem Bilde des Verfassers, 176 Illustrationen im Text und 1 Karte. — Unter Hinweis auf das Kirchliche Verordnungs-Blatt für die Lavanter Diözese, 1912, XIII. Abs. 117 wird auch das obige. 438 Seite» zählende Buch dem hochw. Diözesanklerns zur Anschaff»»!! empfohlen. Denn das Schöne und Interessante im zweibändigen Buch des Verfassers „Italiens berühmteste Städte »»ö deren Heiligenerinnerungen" findet man auch in diesem Werke vor: historische, geographische, soziale und kulturelle Skizze" fesseln den Leser. 23. Diihesan-Uachrichten. Wiederangestellt wurde als Kaplan zu St. Margareten bei Heilenstein der zeitliche Defizientprioster Herr Alois M F. B. Lavanter Ordinariat zu Marburg, am 10. Februar 1913. f 'plidjwi, Fürstbischof. E». Cyrillus-vlicbdnickerri, ivtarburg.